Humo doet voor eerste keer aan zelfcensuur

Gelezen in De Standaard: “Humo haalt reclamespot Defour uit de ether. In de spot imiteert een klasje schoolkinderen supportersgezangen die beledigend zijn voor de familie van Steven Defour. De zaak ligt extra gevoelig omdat de middenvelder een moeilijke relatie met zijn familie heeft. Humo-hoofdredacteur Jörgen Oosterwaal nam contact op met de speler van Standard om zijn verontschuldigingen aan te bieden.

‘We waren niet op de hoogte van zijn familiale situatie’, zegt Jens Mortier, de maker van de spot. ”Defour’ rijmt nu eenmaal op een bepaald scheldwoord. Toen we hoorden dat er negatieve reacties loskwamen, hebben we de spot uit de ether gehaald.’ Het is de eerste keer dat Humo op die manier aan zelfcensuur doet. Vorig jaar weigerde de VRT een Humo-spot uit te zenden die de draak stak met koning Albert.

Toch wel verbazend om te lezen dat deze reclamespot eerst door Humo werd goedgekeurd en daarna weer werd ingetrokken. Vorig jaar stond er een interview in Humo met Steven Defour, waarin het ook uitvoerig ging over de relatie die hij met z’n moeder heeft. Was de harde schijf van Humo tijdelijk gewist toen men met mortierbrigade aan het overleggen was over deze reclamespot? Er moet toch iemand geweest zijn die zich het interview met Defour herinnerde (de paginagrote foto bij het artikel toonde Defour naast zijn vrij imposant karretje)? De fout ligt hier helemaal bij Humo, mortierbrigade kan niets verweten worden. Ik heb de radiospot net gemist waardoor ik niet voor mezelf kan oordelen of de spot er echt wel over was. Jammer!

Edison vs. Sarkozy

Iemand van reclamebureau Edison stuurde me dit door via Facebook:

 Ook voor Edison een gelukkig en vooral succesvol 2008 gewenst!

Update: tot vandaag 4 dagen geleden lopen er nog steeds commentaren binnen op Youtube over dit filmpje. Wat begon als een grapje is een beetje aan het escaleren tot een mini communautair relletje. ‘t Is maar om te lachen hé, mannen!!

If you’re happy and you know it ..*klapklap*

Ik berichtte al eerder over het feit dat Duval Guillaume in december Center Parcs binnenhaalde. Wel, hier volgt de nieuwste reclamespot die nu volop te zien is.  Aan deze superleuke spot is ook een wedstrijd verbonden. Op de website Clap Your Hands And Win kan je tot 28 januari 2008 een filmpje uploaden. Elk filmpje moet beelden van eender welk geklap bevatten en het thema gaat over “Geluk werkt aanstekelijk”. Het meest originele, leuke, aanstekelijke en het beste bij de commercial aansluitende “Clap Your Hands” filmpje wint de hoofdprijs: een VIP verblijf van een weekend voor 2 x 4 personen in een Center Parcs park naar keuze. Daarvoor kan er al eens in de handen worden geklapt!  Op de website kan je het aanstekelijke deuntje ook downloaden als beltoon en als mp3.

Met deze reclamespot lijkt de verjonging van Center Parcs wel ingezet. De grappige mariachi-zangers die met een Latino-accentje een aanstekelijk en lekker makkelijk te onthouden nummertje zingen, van hapiness gesproken. De vorige spots van Center Parcs met op het einde de wat flauwe “State of hapinee-eees” zijn verleden tijd. De spot is niet alleen leuk, ook is nog steeds de sterkte van Center Parcs te zien: allerlei activiteiten voor iedereen en voor alle leeftijden. Lekker luieren in de hangmat, duiken, zwemmen (off course), lekker eten en drinken… Het blijft belangrijk voor Center Parcs om dit imago te behouden, daarom vind ik het ook goed dat de look&feel van de vorige spots werd behouden; dezelfde kleuren, typografie, het wapperende vlagje… Ook de slogan is nog hetzelfde, maar werd alleen wat minder serieus gemaakt door het (Mexicaans?) accent eraan toe te voegen. Geslaagde campagne zou ik zeggen!

My body is out of proportion

Zo begint het liedje dat een volslank gitaarspelend figuurtje zingt. Het is een spot van Duval Guillaume Antwerp voor Weight Watchers, perfect gelanceerd in de periode net voor de feesten. Na alle schrans- en braspartijen gaat er bij sommigen wel eens een lampje branden: “O-ow, ik kan mijn voeten niet meer zien” (dan is het toch al wel wat ver gekomen me dunkt). En daar is dan Weight Watchers met de oplossing. Ze spelen hier in op de klaagzang die er vaak wordt gehoord bij mensen met overgewicht, volgens mij daarom het nogal zagerige toontje van het zingende mannetje. Er wordt niets gezegd over gezonde voeding, bewegen en een andere levensstijl. Nee, het gaat er gewoon om: “Ik wil terug worden zoals ik vroeger was: slank!”. Het is een leuke parodie geworden op het bekende kampvuurliedje ”My Bonnie Lies over the Ocean”, waardoor het makkelijk blijft hangen. Ook werd er gekozen voor een herkenbaar figuurtje, enkel gekleed in een witte slip. Het spreekt de kijker ook aan omdat de voice-over zich direct richt tot de kijker door te zeggen “Get your body back on track, GUYS”.

Geen awards meer voor LG&F

LG&F heeft besloten dat het niet meer zal deelnemen aan creatieve wedstrijden, noch in België, noch in het buitenland. Dat is verrassend, omdat LG&F over de jaren heen vaak in de prijzen is gevallen en nu tot een van de twee of drie vaakst bekroonde van het land behoort. De ‘F’ van LG&F, Marc Fauconnier, stuurde een lange e-mail naar iedereen van het bureau om de beslissing toe te lichten. Volgens Fauconnier beginnen de vele awards contraproductief te werken. Ze zijn minder en minder een inspiratiebron, maar eerder een industrie binnen de industrie. Door nu geen rekening meer te houden met de awards, wil LG&F zich concentreren op de merken van hun klanten (datgene waar het eigenlijk écht om zou moeten draaien). 

Marc Fauconnier geeft een mooie lijst van redenen waarom: “Omdat we niet willen dat we, it’s all human, als bureau onze eigen klant worden. Omdat we niet willen dat talent om de verkeerde redenen bij ons solliciteert, namelijk om awards te winnen. Omdat we niet willen dat klanten om de verkeerde redenen een sterk idee niet kopen. Omdat zij denken dat we er ons eigen belang mee willen dienen. Omdat iemand dat knap idee niet eens durft voorstellen, omdat er ooit een campagne in Singapore is geweest dat daar toch een klein beetje op leek. Omdat we een grotere kick krijgen van kranten en journaals die spreken over prostaatproblemen dankzij een manneke pis die niet plast maar druppelt, dan van een award voor dat idee. Omdat een kast vol awards je de valse indruk geeft dat je een goed jaar had. Omdat we op tijd willen zien hoe fundamenteel ons vak verandert, en dat kan niet als we naar onze eigen navel kijken. Omdat we het vandaag zo goed doen in al die rankings. Er is geen beter moment om jezelf in vraag te stellen. Je moet een dak repareren als de zon schijnt (…)”

Natuurlijk heeft de Creative Club Belgium gereageerd op deze beslissing. Het volgende persbericht werd de wereld ingestuurd:  “De raad van bestuur van de CCB kan het alleen maar aanmoedigen dat LG&F zijn manier van omgaan met prijzen in vraag durft te stellen. En we begrijpen dat een bureau dat gedurende jaren awards misschien te veel als doel op zich gezien heeft, op een bepaald moment in de problemen komt. Want creativiteit is een middel om efficiënter te communiceren. En geen doel. Vernieuwend, fris en relevant werk voor een adverteerder moet aangemoedigd worden. Dat is de mission statement van de CCB.

Dus denken we niet dat niet meer deelnemen aan creatieve awards de juiste oplossing is. Een gezonde attitude tov awards bekom je net door er intern een juiste hoeveelheid belang aan te geven. En niet door ze te bannen. Het hele reglement en de procedures werden zopas herzien en gemoderniseerd. Om de geloofwaardigheid van de CCB Awards nog te verhogen. En er zijn meer inschrijvingen dan ooit binnengekomen. Er haakt er één af, maar er zijn er vooral heel veel bijgekomen.”

Volgens mij was het geen slechte keuze van LG&F om af te zien van deelname aan creatieve wedstrijden. De laatste jaren zijn er veel wedstrijden en hitparades en rankings bijgekomen. Volgens Fauconnier wordt er teveel gefocust op het al of niet behalen van die awards. In de reclamesector wordt er veel gebluft en hoog van de toren geblazen. Het siert een man als Marc Fauconnier dat hij deze awards en de hele heisa errond in vraag wil stellen en ermee wil breken. Het gaat immers om de adverteerder en de merken, niet enkel om het behalen van prijzen.