Google houdt het proper

Is er een betere plek om een lastercampagne op te zetten dan het internet? Het is dé plek om dubieuze feiten, samenzweringstheorieën en anonieme beschuldigingen de wereld in te sturen. Google gaat zijn best doen om ervoor te zorgen dat politieke advertenties die iemands persoonlijke leven schade berokkenen te bannen. In Googles Public Policy Blog wordt een voorbeeld gegeven van wat kan en wat niet. Zo kan een artikel of advertentie getiteld ‘Stijging van criminaliteitscijfers onder minister Gorden’ door de beugel, maar ‘Minister Gorden had een affaire’ niet. Ook aanvallen op zogenoemde ‘Protected Groups’ kunnen niet; ras, religie en geslacht kunnen niet aangevallen worden.

Wordt Google de Big Brother van de 21e eeuw? Ik begin er een beetje voor te vrezen. Google treedt nu op als gatekeeper voor door Google zelf bepaalde ‘explicit content’. Zal Google dan binnenkort ook de politieke agenda bepalen? Zal Google onder druk worden gezet door multinationals of politieke leiders om geen schandalen meer de wereld in te sturen? Wat dan met de journalistieke vrijheid en vrijheid van meningsuiting? Een recht begint waar een ander recht ophoudt, en die grens is erg dun. Ik ben wel voorstander van het feit dat Google negatieve berichten filtert die racistisch van aard zijn. Maar dat Google negatieve berichtgeving van bedrijven of politieke leiders niet meer wil verspreiden is voor mij een brug te ver. Wie wel handig kan inspelen op deze Google political policy is natuurlijk iemand als Barack Obama. Het is in zijn voordeel dat er geen advertenties die zijn persoonlijke leven (wat nu wel zeer sterk met z’n politieke leven is verweven) kan schaden. Ik ben benieuwd naar de commentaren die zullen volgen op deze actie van Google, of zullen deze berichten er netjes worden uitgefilterd door Google?

Het ruikt hier naar Mobistar: update

In het vorige berichtje over Mobistar kon je lezen dat ik je op de hoogte ging houden van mijn gesnuffel in een Mobistar Center. Wel, vanmiddag ben ik eens een kijkje en een geurtje gaan nemen/opsnuiven. Het was trouwens de eerste keer dat ik zo diep inademde als ik een winkel binnenstapte, maar kom, alles voor ‘den blog’. Het geurde er wel fris, naar net gepoetst. Ik probeerde agrum te ruiken, maar ik werd het niet gewaar. Misschien verwachtte ik er iets te veel van, de geur van een versgepelde sinaasappel bijvoorbeeld Laat ik besluiten dat deze geurmarketing zeer subjectief is. De ‘geurontwikkelaars’ zullen perfect moeten weten -als ze dat al niet doen natuurlijk- welke geuren zoveel mogelijk mensen aanspreken, anders zal het tegen de winkel waar de geur wordt verspreid werken.

Het ruikt hier naar Mobistar

Enkele dagen geleden berichtte ik over de eerste Belgische geurmarketeer, Patrick Casteleyn. Ik herinnerde me ook vaag iets over Mobistar en wat zij doen op vlak van geurmarketing. Omdat ik hier geen halve waarheden wil verkondigen, zocht ik even op hoe de vork nu exact in de steel zit bij Mobistar.

Mobistar heeft zijn eigen shops (‘Mobistar Center’) voorzien van een eigen branded scent. Men wilde de branding doortrekken naar de geur die in de winkel hing. Natuurlijk wilde men ook dat er een aangename geur in de winkels hing. Mobistar ging te rade bij het olfactieve designbureau Azurtis. Het bureau kreeg een briefing op basis van onder andere de merkwaarden ‘Dynamic’ of ‘Refreshing’. Ze hebben iemand uit de parfumindustrie aangesproken die een geur ontwikkelde die daaraan beantwoordde. Het resultaat was de branded home scent die nu in een twingtigtal Mobistar Centers kan worden opgesnoven. In de geur kan agrum en pompelmoes worden herkend wat moet staan voor fris, jong en dynamisch. De geur kan niet wettelijk worden beschermd, maar alleen Mobistar beschikt over de exacte formule, net zoals alleen Coca-Cola weet wat er nu juist in dat bruine goedje zit.

Een leuk initiatief, ik ga eens op pad om te checken of het Mobistar Center in de buurt wel deglijk een beetje ruikt naar agrum en pompelmoes. I’ ll keep you posted!

Eerste geurmarketeer van België: Patrick Casteleyn

Vandaag gehoord bij Tomas, het avondspitsprogramma tussen 16u en 19u op StuBru, en gezien bij Frieda Van Wijck in De Laatste Show: Patrick Castelain, de eerste geurmarketeer van België.

Als geurmarketeer verkoopt Patrick Castelain geuren aan bedrijven die hun klanten willen beïnvloeden in het koopproces door geuren te gebruiken. Oorspronkelijk komt geurmarketing uit Azië, maar het bestaat ook al geruime tijd in de Verenigde Staten. Leuk voorbeeldje hierbij: immobiliënkantoren in de VS verstuiven de geur van verse cake of ander ‘comfort food’ in huizen die te koop staan. Zo wil men de potentiële kopers meteen een huiselijk en gezellig gevoel geven omdat deze geuren hun doen denken aan bijvoorbeeld hun jeugd waar vaak een lekkere cake klaarstond als ze van school kwamen. Geuren zijn dan ook rechtstreeks verbonden met ons geheugen, hoe vaak wordt je wel niet herinnerd aan iets of iemand als je het parfum van een voorbijganger opvangt.

Bij deze geurmarketing is het de bedoeling dat mensen (kopers) zich, door het verstuiven van een bepaalde geur in de ruimte, op hun gemak gaan voelen. Daaruit volgt dan dat ze er langer blijven en de kans stijgt dat ze er (meer) kopen.

Hoe werkt het nu? Een aantal grondstoffen die te vinden zijn in etherische oliën (extracten uit planten en bloemen) kunnen sterk op het gemoed spelen. Zo zijn er oliën die een persoon zelfzekerder kunnen maken, rustiger, die relaxerend zijn of net activerend. Zo zijn er bijvoorbeeld human resource-managers die onderzoek doen naar welke geur ze op welk moment van de dag het best kunnen verstuiven op kantoor. ’s Morgens moet het personeel uiteraard fris op het werk zitten, de namiddag-dip moet worden tegengegaan en ze moeten in de late namiddag rustig naar de avond worden geleid.

Tomas De Soete vroeg zich dan ook af of deze geuren ook omgekeerd kunnen worden gebruikt? Hij wou wel ‘ns weten of je om bvb. een concertzaal te ontruimen, een geweldige stank moet verspreiden? De heer Castelain antwoordde hierop dat elke geur kan worden nagemaakt en dat het dus absoluut mogelijk is. Wat staat er de concertganger in de toekomst toch te wachten?

Hoe ruikt nu bijvoorbeeld veiligheid? Volgens Castelain is dat een geur die je gemoedsrust versterkt. Een lavendel- of jasmijngeur zou dat gevoel van veiligheid kunnen oproepen, bijvoorbeeld om het veiligheidsgevoel in een parkeergarage te verhogen. Goed gezien, maar zal een lekker geurtje iemand met minder goede bedoelingen ook kunnen beïnvloeden? Daar heb ik toch m’n twijfels bij…

Zo heeft Castelain 140 standaardgeuren ontwikkeld (chocolade, takab, groene thee…) en die zitten allemaal in een mooi koffertje dat hij meenam naar De Laatste Show. Zoals eerder gezegd is elke geur na te bootsen, zowel de Noordzee als salami. Een geur die voor iedereen aangenaam is om te ruiken zou groene thee zijn. Het zou je een zuiver gevoel moeten geven.

Natuurlijk zijn er ook gevaarlijke geurtjes. Zo mogen er nooit feromonen worden toegevoegd aan de geur die in een bank wordt verspreid. Hierdoor zouden klanten sneller geneigd zijn om risicovolle beleggingen aan te kopen.

Ik lees en hoor graag nieuwe ontdekkingen als deze en zou me er wel in willen verdiepen. Het is al langer bekend dat het koopproces danig beïnvloed kan worden door het juiste gebruik van bepaald licht, bepaalde materialen of kleuren. Dat ook geuren hierin een sterke rol spelen was minder bekend. Het heeft al altijd bestaan, maar nu er een echte geurmarketeer is opgestaan in België, zal het gebruik van geuren alleen nog maar toenemen. Zolang het lekkere geurtjes zijn die mij niet al té impulsief doen kopen is het allemaal ok voor mij.

Humo doet voor eerste keer aan zelfcensuur

Gelezen in De Standaard: “Humo haalt reclamespot Defour uit de ether. In de spot imiteert een klasje schoolkinderen supportersgezangen die beledigend zijn voor de familie van Steven Defour. De zaak ligt extra gevoelig omdat de middenvelder een moeilijke relatie met zijn familie heeft. Humo-hoofdredacteur Jörgen Oosterwaal nam contact op met de speler van Standard om zijn verontschuldigingen aan te bieden.

‘We waren niet op de hoogte van zijn familiale situatie’, zegt Jens Mortier, de maker van de spot. ”Defour’ rijmt nu eenmaal op een bepaald scheldwoord. Toen we hoorden dat er negatieve reacties loskwamen, hebben we de spot uit de ether gehaald.’ Het is de eerste keer dat Humo op die manier aan zelfcensuur doet. Vorig jaar weigerde de VRT een Humo-spot uit te zenden die de draak stak met koning Albert.

Toch wel verbazend om te lezen dat deze reclamespot eerst door Humo werd goedgekeurd en daarna weer werd ingetrokken. Vorig jaar stond er een interview in Humo met Steven Defour, waarin het ook uitvoerig ging over de relatie die hij met z’n moeder heeft. Was de harde schijf van Humo tijdelijk gewist toen men met mortierbrigade aan het overleggen was over deze reclamespot? Er moet toch iemand geweest zijn die zich het interview met Defour herinnerde (de paginagrote foto bij het artikel toonde Defour naast zijn vrij imposant karretje)? De fout ligt hier helemaal bij Humo, mortierbrigade kan niets verweten worden. Ik heb de radiospot net gemist waardoor ik niet voor mezelf kan oordelen of de spot er echt wel over was. Jammer!

Edison vs. Sarkozy

Iemand van reclamebureau Edison stuurde me dit door via Facebook:

 Ook voor Edison een gelukkig en vooral succesvol 2008 gewenst!

Update: tot vandaag 4 dagen geleden lopen er nog steeds commentaren binnen op Youtube over dit filmpje. Wat begon als een grapje is een beetje aan het escaleren tot een mini communautair relletje. ‘t Is maar om te lachen hé, mannen!!

If you’re happy and you know it ..*klapklap*

Ik berichtte al eerder over het feit dat Duval Guillaume in december Center Parcs binnenhaalde. Wel, hier volgt de nieuwste reclamespot die nu volop te zien is.  Aan deze superleuke spot is ook een wedstrijd verbonden. Op de website Clap Your Hands And Win kan je tot 28 januari 2008 een filmpje uploaden. Elk filmpje moet beelden van eender welk geklap bevatten en het thema gaat over “Geluk werkt aanstekelijk”. Het meest originele, leuke, aanstekelijke en het beste bij de commercial aansluitende “Clap Your Hands” filmpje wint de hoofdprijs: een VIP verblijf van een weekend voor 2 x 4 personen in een Center Parcs park naar keuze. Daarvoor kan er al eens in de handen worden geklapt!  Op de website kan je het aanstekelijke deuntje ook downloaden als beltoon en als mp3.

Met deze reclamespot lijkt de verjonging van Center Parcs wel ingezet. De grappige mariachi-zangers die met een Latino-accentje een aanstekelijk en lekker makkelijk te onthouden nummertje zingen, van hapiness gesproken. De vorige spots van Center Parcs met op het einde de wat flauwe “State of hapinee-eees” zijn verleden tijd. De spot is niet alleen leuk, ook is nog steeds de sterkte van Center Parcs te zien: allerlei activiteiten voor iedereen en voor alle leeftijden. Lekker luieren in de hangmat, duiken, zwemmen (off course), lekker eten en drinken… Het blijft belangrijk voor Center Parcs om dit imago te behouden, daarom vind ik het ook goed dat de look&feel van de vorige spots werd behouden; dezelfde kleuren, typografie, het wapperende vlagje… Ook de slogan is nog hetzelfde, maar werd alleen wat minder serieus gemaakt door het (Mexicaans?) accent eraan toe te voegen. Geslaagde campagne zou ik zeggen!

My body is out of proportion

Zo begint het liedje dat een volslank gitaarspelend figuurtje zingt. Het is een spot van Duval Guillaume Antwerp voor Weight Watchers, perfect gelanceerd in de periode net voor de feesten. Na alle schrans- en braspartijen gaat er bij sommigen wel eens een lampje branden: “O-ow, ik kan mijn voeten niet meer zien” (dan is het toch al wel wat ver gekomen me dunkt). En daar is dan Weight Watchers met de oplossing. Ze spelen hier in op de klaagzang die er vaak wordt gehoord bij mensen met overgewicht, volgens mij daarom het nogal zagerige toontje van het zingende mannetje. Er wordt niets gezegd over gezonde voeding, bewegen en een andere levensstijl. Nee, het gaat er gewoon om: “Ik wil terug worden zoals ik vroeger was: slank!”. Het is een leuke parodie geworden op het bekende kampvuurliedje ”My Bonnie Lies over the Ocean”, waardoor het makkelijk blijft hangen. Ook werd er gekozen voor een herkenbaar figuurtje, enkel gekleed in een witte slip. Het spreekt de kijker ook aan omdat de voice-over zich direct richt tot de kijker door te zeggen “Get your body back on track, GUYS”.

Geen awards meer voor LG&F

LG&F heeft besloten dat het niet meer zal deelnemen aan creatieve wedstrijden, noch in België, noch in het buitenland. Dat is verrassend, omdat LG&F over de jaren heen vaak in de prijzen is gevallen en nu tot een van de twee of drie vaakst bekroonde van het land behoort. De ‘F’ van LG&F, Marc Fauconnier, stuurde een lange e-mail naar iedereen van het bureau om de beslissing toe te lichten. Volgens Fauconnier beginnen de vele awards contraproductief te werken. Ze zijn minder en minder een inspiratiebron, maar eerder een industrie binnen de industrie. Door nu geen rekening meer te houden met de awards, wil LG&F zich concentreren op de merken van hun klanten (datgene waar het eigenlijk écht om zou moeten draaien). 

Marc Fauconnier geeft een mooie lijst van redenen waarom: “Omdat we niet willen dat we, it’s all human, als bureau onze eigen klant worden. Omdat we niet willen dat talent om de verkeerde redenen bij ons solliciteert, namelijk om awards te winnen. Omdat we niet willen dat klanten om de verkeerde redenen een sterk idee niet kopen. Omdat zij denken dat we er ons eigen belang mee willen dienen. Omdat iemand dat knap idee niet eens durft voorstellen, omdat er ooit een campagne in Singapore is geweest dat daar toch een klein beetje op leek. Omdat we een grotere kick krijgen van kranten en journaals die spreken over prostaatproblemen dankzij een manneke pis die niet plast maar druppelt, dan van een award voor dat idee. Omdat een kast vol awards je de valse indruk geeft dat je een goed jaar had. Omdat we op tijd willen zien hoe fundamenteel ons vak verandert, en dat kan niet als we naar onze eigen navel kijken. Omdat we het vandaag zo goed doen in al die rankings. Er is geen beter moment om jezelf in vraag te stellen. Je moet een dak repareren als de zon schijnt (…)”

Natuurlijk heeft de Creative Club Belgium gereageerd op deze beslissing. Het volgende persbericht werd de wereld ingestuurd:  “De raad van bestuur van de CCB kan het alleen maar aanmoedigen dat LG&F zijn manier van omgaan met prijzen in vraag durft te stellen. En we begrijpen dat een bureau dat gedurende jaren awards misschien te veel als doel op zich gezien heeft, op een bepaald moment in de problemen komt. Want creativiteit is een middel om efficiënter te communiceren. En geen doel. Vernieuwend, fris en relevant werk voor een adverteerder moet aangemoedigd worden. Dat is de mission statement van de CCB.

Dus denken we niet dat niet meer deelnemen aan creatieve awards de juiste oplossing is. Een gezonde attitude tov awards bekom je net door er intern een juiste hoeveelheid belang aan te geven. En niet door ze te bannen. Het hele reglement en de procedures werden zopas herzien en gemoderniseerd. Om de geloofwaardigheid van de CCB Awards nog te verhogen. En er zijn meer inschrijvingen dan ooit binnengekomen. Er haakt er één af, maar er zijn er vooral heel veel bijgekomen.”

Volgens mij was het geen slechte keuze van LG&F om af te zien van deelname aan creatieve wedstrijden. De laatste jaren zijn er veel wedstrijden en hitparades en rankings bijgekomen. Volgens Fauconnier wordt er teveel gefocust op het al of niet behalen van die awards. In de reclamesector wordt er veel gebluft en hoog van de toren geblazen. Het siert een man als Marc Fauconnier dat hij deze awards en de hele heisa errond in vraag wil stellen en ermee wil breken. Het gaat immers om de adverteerder en de merken, niet enkel om het behalen van prijzen.